Jumat, 18 Desember 2015

CERKAK



Hi guys. kali ini saya akan berbagi cerita. ini adalah cerita yang saya buat saat saya mendapatkan tugas membuat cerkak (cerita cekak) dari guru bahasa jawa saya. silahkan di baca. maklumin ya apabila masih ada salah salah katanya namanya juga masih dalam proses belajar :D 

NALIKA TRISNAKU MBOTEN PIKANTHUK RESTU

Kula mboten nate mahami karya Allah, Kula mboten nate nyobi mahami. Kula namung saged nrima sedanten takdir Allah. Takdir ingkang dadosaken kula lahir saking keluarga sederhana, keluarga kecukupan, Nanging kula terus bersyukur kalih Allah.
Kula ting ndalem kalih ibu, farhan, lan jakhim amargi bapak merdamel wonten sumatra kawit kula alit  amargi kondisi ekonomi ditambah biaya mas Wahyu kuliah. Bapak namung kondhur setaun ping kalih.
Kaya biasane, saben dina sabtu lan selasa sore aku berangkat menyang SMA Bakti Nusa sing jarake ora pati aduh karo sekolahanku kanggo nglatih silat. Sanajan aku lagi disahke dadi pendekar, nanging aku tetep semangat kanggo nyebarake ilmuku lan hasile yo lumayan kanggo ngringanke bapak mbayar sekolahku. Latihan iki rodhok bedha karo biasane mergane ono siswa anyar. “ nama kula Herlina Fatmah”, cah wedok ireng manis lan nganggo krudung kuwi ngenalno awake.  Ora koyo biasane, mripatku ora bisa ngingeti sakliyane raine pas deweke salaman karo aku. Aku nganti ora sadar yen tanganku lan tangane ora ucul nalika salaman. “ Mas Roif, mbak Lina ora arep nyabrang mas, kenopo tangane di cekeli terus?”, suarane melda mbubarake lamunanku lan gugup ngeculke salamanku karo Lina. Aku bingung lagi pertama ketemu wae deweke wis iso gawe atiku deg-deg ser. Tapi aku tetep kudu profesional sebagai pelatih.
                Suara adzan magrib ngundang wong islam kanggo nglampahi sholat. “ adek-adek, latihan dina iki cukup, sesok dilanjutke meneh, saiki ayo podo jamaah magrib, ngaji sakwise ngaji lagi padha bali”. Sakwise ngaji aku njupuk motor jupiter MX ku sing wis tua sing ngeterke aku nuntut lan nyebarke ilmu-imu sig tak dueni kanggo wong akih ing parkiran. “ lho lin, kok ga bali? Ngenteni sopo?”, takonku nalika aku ketemu Lina ing ngarep gerbang. “ Niki mas, ngentosi nunutan” jawabe kanthi lembut. “ omahmu ngendi no Lin?”, aku tekon Lina kanthi ati dredek. “ Desa Mawar mas”, Lina mangsuli pitakonku ndiluk. “ kabeneran, aku yo arep bali. Omahku sak jalur karo desa mawar, ayo sekalian bareng, surup-surup cah wedok ga apik ning pinggir dalan dewekan”, ajakku. “ mboten usah mas, luwih mboten sae melih nak tiyang ngertos tiyang jaler mboncengke tiyang estri”, jawab Lina. Barang tak pikir, bener opo sing di kandakke Lina, tapi aku ora tego ninggalke bocah wedok dewean ning pingger dalan opo meneh mendunge peteng banget sediluk meneh arep udan. “ wis gak popo Lin, aku kan nggowo tas, kuwe yo nggowo tas mengko tase di selehke ning tengah ben ga dadi fitnah, dari pada kuwe ning kene dewean mengko malah di gondol kucing ibukmu ra malah bingung ?”, godaku. Akhire Lina bonceng aku. Ora suwe, aku lan Lina tekan ngarep omahe Lina. Aku kaget banget, jebule Lina anake wong sugih, omahe mewah banget koyo istana. Tapi sing tak kagumi ora kekayaane wong tuane, nanging senajan Lina sugih deweke tetep ngutamakke agamane, tetep dadi bocah wedok sing lembut, shalihah lan njaga awake. Senajan lagi kenal, tapi aku tambah kagum karo Lina. “ matur nuwun nggih mas mpun di terke, nuwun sewu kula mboten ngengken mlebet, amargi sungkan kalih umi lan abi” ujare lembut. “ alah ora popo Lin, wis ndang mlebu, aku pamit bali sik ya, Assalamu alaikum”. “ Waalaikum salam”, jawab Lina.
                Esuk,awan nganti bengi mung Lina sing ono ning pikiranku. Aku ngeroso aku mulai trisno karo Lina. Tapi aku wedi, aku mung wong biasa, wong ora nduwe, bedo karo keluargane Lina. Ya Allah gusti napa ingkang  kedhah kula tindakaken ?
                Dina terus genti, aku ngrasakke yen Lina uga trisno karo aku, tapi hal sing tak wedeni kedadeyan. Keluargane Lina ora maringi restu hubunganku karo Lina, amarga aku saka keluarga ora nduwe. Aku mung bisa pasrah, mung bisa dongo, nyuwun pitulung marang gusti Allah. Aku ngerti anggene tiyang sepuhe Lina ora meringi restu merga tiyang sepuhe sayang karo Lina, tiyang sepuhe miker yen Lina dadi bojoku arep tak pakani opo mergo aku wong ora nduwe. Nanging atiku ora bisa di bodoni , aku wis kadung trisno karo Lina. Ora enthuk restu dadekake aku soyo tenanan anggene sekolah, soyo tenanan anggene nglatih adek-adekku silat supaya bisa dadi pendekar kabih, supaya aku bisa dadi bocah ingkang sukses. Aku yakin yen jodho kui sampun diatur dening Allah, aku terus dongo kalih gusti Allah, supaya digampilke sedanten urusanku lan sedanten cita-citaku saget tercapai termasuk mbahagiakke tiyang sepuh kalih.







Tidak ada komentar:

Posting Komentar